Cynkowanie ogniowe to metoda ochrony powierzchni stalowych przed korozją polegająca na tworzeniu ochronnej warstwy cynku w temperaturze około 450°C za pomocą kąpieli zanurzeniowej. Ponieważ cynk działa jak anoda protektorowa, jest to określane jako aktywna ochrona antykorozyjna.
W porównaniu do cynkowania elektrolitycznego, powstała faza międzymetaliczna żelaza i cynku oraz warstwa ochronna cynku na wierzchu jest znacznie grubsza, a zatem trwalsza.
Rozróżnia się nieciągłe powlekanie elementów dla mniejszych pojedynczych części i ciągłe powlekanie taśm, takich jak cewki (proces Sendzimira). Procesy cynkowania są regulowane przez kilka norm: EN ISO 1461 (cynkowanie wsadowe), DIN 50997 (cynkowanie cienkowarstwowe) oraz EN 10143 i EN 10346 (cynkowanie taśmowe).
Należy zauważyć, że jakakolwiek późniejsza obróbka mechaniczna ocynkowanej części zniszczy istniejącą powłokę ochronną i musi zostać odpowiednio ponownie ocynkowana.
